Λίγα λόγια για μένα

Επιστρέφω μετά από ένα μικρό διάλειμμα λόγω μετακόμισης. Αυτές οι περίοδοι αναγκαστικής παύσης έχουν δυσκολίες σε πολλά επίπεδα και σε αποσπούν από τη ρουτίνα, αλλά σου δίνουν και χρόνο να σκεφτείς. Σκέφτηκα λοιπόν ότι είναι καλή ευκαιρία να πω λίγα λόγια για τον άνθρωπο πίσω από το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ, γιατί νομίζω ότι έχει σημασία. Τα παιχνίδια δεν εμφανίζονται μαγικά από το τίποτα, αλλά φτιάχνονται από ανθρώπους με συγκεκριμένες εμπειρίες, αγάπες και εμμονές, και αυτές αφήνουν πάντα το αποτύπωμά τους στο τελικό αποτέλεσμα.

Λέγομαι Φώτης Κολιτσιδάκης. Είμαι σύζυγος και πατέρας, και αυτοί οι δύο ρόλοι έρχονται πρώτοι, πριν από οτιδήποτε άλλο. Στην καθημερινή μου ζωή εργάζομαι ως Πλαστικός Χειρουργός. Ξέρω ότι αυτό ακούγεται σαν κάτι που δεν έχει καμία σχέση με παιχνίδια ρόλων και φαντασία, αλλά δεν είναι τόσο απόμακρα όσο φαίνεται. Οπωσδήποτε δεν είναι εύκολη δουλειά, αλλά είναι μια δουλειά που λατρεύω, που έχει τρομερό ενδιαφέρον σε πάρα πολλά επίπεδα και, κυρίως, με γεμίζει πραγματικά. Και κάπως, ανάμεσα σε όλα αυτά, βρίσκω χρόνο για τα υπόλοιπα.

Και τα υπόλοιπα είναι αρκετά!

Ακούω heavy metal από την εφηβεία. Είναι μουσική που έχει κακή ή έστω περίεργη φήμη σε ανθρώπους που δεν την ξέρουν καλά, αλλά για όσους μεγαλώσαμε μαζί της είναι κάτι πολύ περισσότερο από θόρυβος. Έχει ένταση, έχει δομή και έχει συχνά μια σκοτεινή ποίηση που ταιριάζει πολύ με τον φανταστικό κόσμο που αγαπώ στη λογοτεχνία. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά από τα καλύτερα metal άλμπουμ ανήκουν σε αυτό που λέω "heavy mithril", δηλαδή ασχολούνται με τις ιστορίες του φανταστικού. Υπάρχει μια κοινή αισθητική εκεί, μια αγάπη για το επικό, το σκοτεινό και το υπερφυσικό, που συνδέει αυτές τις δύο κουλτούρες.

Παίζω παιχνίδια στον υπολογιστή, κυρίως ρόλων και στρατηγικής, αν και σίγουρα όχι αποκλειστικά. Είναι ο τρόπος που ξεκουράζομαι όταν η μέρα έχει τελειώσει και ο εγκέφαλος θέλει να σβήσει, αλλά το σώμα δεν έχει κουραστεί αρκετά για να κοιμηθεί. Ανάμεσα στα αγαπημένα μου είναι τα παλιά Baldur's Gate 1 και 2, τα Witcher 1, 3 και 3, τα περισσότερα Total War, το Age of Empires 2 και άλλα πολλά. Τα παιχνίδια ήταν πάντα μέρος της ζωής μου, αυτά με έβαλαν στα παιχνίδια ρόλων και μου έμαθαν όσα ξέρω από game design.

Ασχολούμαι με μεσαιωνική ξιφομαχία εδώ και χρόνια. Αυτό το χόμπι δεν είναι πολύ διαδεδομένο στην Ελλάδα, αλλά το ξεκίνησα όταν έκανα ιατρική ειδικότητα αστη Γερμανία και είναι μια από τις πιο ουσιαστικές ασχολίες που έχω. Το να μαθαίνεις πώς λειτουργεί πραγματικά μια μάχη με σπαθί, πώς κινείται το σώμα, τι σημαίνει να κρατάς ένα όπλο με σωστό τρόπο, ακόμη και το πως λειτουργούν τα όπλα και η θωράκιση, αλλάζει εντελώς τον τρόπο που βλέπεις τις σκηνές μάχης στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Φυσικά, επηρεάζει άμεσα το πώς σχεδιάζεις κανόνες μάχης σε ένα παιχνίδι ρόλων. Πολλές από τις επιλογές που έκανα στο ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ έχουν τις ρίζες τους σε αυτή την εμπειρία, στο ότι ξέρω, έστω μερικώς, πώς είναι να κρατάς σπαθί και να αντιμετωπίζεις κάποιον ή κάποιους που θέλουν να σε χτυπήσουν.

Εννοείται πως αγαπώ Tolkien και Robert E. Howard. Είναι κάτι παραπάνω από αγαπημένοι συγγραφείς. Είναι οι άνθρωποι που διαμόρφωσαν τον τρόπο που βλέπω τη φαντασία ως είδος, που μου έδειξαν τι μπορεί να κάνει η λογοτεχνία φαντασίας στα καλύτερά της. Από τη μία ο Tolkien με τη βαθιά, μελετημένη δόμηση ενός κόσμου που αισθάνεται πραγματικός, με τη γλώσσα που σε βυθίζει, με τη σοβαρότητα και την αγάπη που δείχνει απέναντι στο υλικό του. Από την άλλη ο Howard, σχεδόν το αντίθετο σε ύφος αλλά εξίσου ισχυρός, σκληρός, άμεσος, με ήρωες που δεν είναι άγιοι, αλλά άνθρωποι με σκοτεινές πλευρές, σε επικίνδυνες καταστάσεις. Και οι δύο άφησαν βαθύ αποτύπωμα στον Γνωστό Κόσμο και δεν προσπαθώ να το κρύψω.

Η ενασχόλησή μου με τα παιχνίδια φαντασίας ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, με το HeroQuest. Πρόσφατα έγινε πάλι διάσημο με το remake, αλλά για όσους δεν το ξέρουν, το HeroQuest ήταν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι της δεκαετίας του '90, κάπου ανάμεσα σε dungeon crawler και παιχνίδι ρόλων, με υπέροχες πλαστικές μινιατούρες από τέρατα και έπιπλα που έστηνες για να φτιάξεις την πίστα. Για ένα παιδί, ήταν μαγεία. Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση του να ανοίγεις το κουτί για πρώτη φορά. Το καλύτερο ήταν ότι σου έδινε ώθηση και χώρο να σχεδιάσεις τις δικές σου περιπέτειες, εκτός από τις έτοιμες του παιχνιδιού. Κάπως έτσι ξεκίνησε όλο αυτό.

Τα χρόνια που ακολούθησαν έφεραν Dungeons & Dragons και άλλα παιχνίδια, πολλές ώρες γύρω από τραπέζια με φίλους. Κάπου στην πορεία, λίγο πριν την 4Ε, άρχισα να σκέφτομαι ότι θέλω να φτιάξω το δικό μου. Ένα παιχνίδι που να ανταποκρίνεται στον τρόπο που θέλω εγώ να παίζω, που να έχει τη φιλοσοφία που με ενδιαφέρει, που να μοιάζει με τους κόσμους που αγαπώ. Χρειάστηκαν χρόνια για να γίνει αυτό πραγματικότητα, γραμμένο ανάμεσα σε εφημερίες και οικογενειακές υποχρεώσεις και σε βραδινές ώρες, όταν όλοι κοιμόντουσαν.

Το αποτέλεσμα είναι το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ. Ένα βιβλίο 294 σελίδων, προσωπική δημιουργία ενός μόνο ατόμου. Δεν είχα ομάδα, δεν είχα εκδότη, δεν είχα χρηματοδότηση. Είχα χρόνο, επιμονή και πολύ αγάπη για αυτό που έφτιαχνα. Και φυσικά, είχα τους φίλους μου που κάθισαν γύρω από το τραπέζι και το έπαιξαν, πολλές φορές σε μορφή που δεν έμοιαζε ακόμα με τελικό προϊόν, και με βοήθησαν να το κάνω αυτό που είναι σήμερα.

Δεν ξέρω πού θα φτάσει το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ. Ελπίζω να βρει τον κόσμο που του αξίζει, να παιχτεί σε πολλά τραπέζια, να δώσει σε άλλους ανθρώπους τη χαρά που μου δίνει εμένα. Αυτό που ξέρω είναι ότι θα συνεχίσω να το αναπτύσσω, να γράφω νέο υλικό, να μοιράζομαι εδώ αυτά που φτιάχνω, όχι για κάποιον άλλο, αλλά γιατί μου αρέσει η διαδικασία!

Χαίρομαι που είστε εδώ!