ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ

Έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου ένα άρθρο που προτείνει έναν κομψό , μινιμαλιστικό κανόνα: η μάχη να διαρκεί το πολύ τρεις γύρους. Η ιδέα του Jason Tocci είναι πως ο νικητής μιας συμπλοκής είναι ουσιαστικά γνωστός από το τέλος του δεύτερου γύρου, οπότε ο τρίτος γύρος δεν χρησιμεύει για να κριθεί το αποτέλεσμα αλλά για να «κλείσει» η σκηνή: οι ηττημένοι το βάζουν στα πόδια ή παραδίνονται, οι νικητές πιέζουν το πλεονέκτημά τους, και σε κάθε περίπτωση κάτι πρέπει να αλλάξει ώστε να μη ρίχνει ο καθένας μονότονα «επιτίθεμαι με το σπαθί μου» επ' άπειρον. Καταλαβαίνω απόλυτα το ένστικτο, γιατί κι εγώ θέλω τη μάχη γρήγορη και αποφασιστική· η διαφωνία μου δεν είναι με τον στόχο αλλά με τη μέθοδο, γιατί πιστεύω πως ένα όριο γύρων θεραπεύει ένα σύμπτωμα ενώ αφήνει ανέγγιχτη την αρρώστια που το προκαλεί.

Έχετε προσέξει πόσο παράξενα τελειώνουν οι μάχες στα περισσότερα παιχνίδια ρόλων; Ο τελευταίος καλικάντζαρος, μόνος ανάμεσα στα πτώματα των συντρόφων του, με μισό πόντο ζωής, συνεχίζει να κραδαίνει το σκουριασμένο του μαχαίρι λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Κανείς δεν τρέχει, κανείς δεν παρακαλάει, κανείς δεν πετάει το όπλο του. Κι όμως, όποιος έχει διαβάσει λίγη στρατιωτική ιστορία ξέρει ότι οι πραγματικές μάχες σπάνια κρίθηκαν από την εξόντωση, αλλά από τη στιγμή που η μία πλευρά έχασε το κουράγιο της. Το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ παίρνει αυτή την αλήθεια και τη βάζει στον πυρήνα του συστήματος μάχης: ένας κανόνας Ηθικού που αποφασίζει πότε μια συμπλοκή γίνεται φυγή, πότε παράδοση, και πότε (σπάνια!) μάχη μέχρι τέλους.

Συνεχίζουμε τις προσθήκες στο Τερατολόγιο με ένα από τα πιο επικίνδυνα πλάσματα του Γνωστού Κόσμου. Η χάλα δεν είναι απλώς ένα ισχυρό τέρας — είναι σημάδι. Όπου εμφανίζεται, ο κόσμος σκοτεινιάζει.

Είχα καιρό να κάνω στατιστικά διάσημου χαρακτήρα. Ως ένας από τους πιο γνωστούς ήρωες της σύγχρονης φαντασίας, ο Γκέραλτ της Ρίβια, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη παρουσίαση: μάγος-μεταλλαγμένος, επαγγελματίας θηριοκτόνος, πολεμιστής με αυστηρό κώδικα τιμής σε σκληρούς τόπους που μοιάζουν πολύ με τον Γνωστό Κόσμο.

Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο που κυκλοφορεί στις ταβέρνες των συνοριακών πόλεων της Αυτοκρατορίας. Δύο άντρες κάθονται να πίνουν και ο ένας χαμηλώνει τη φωνή του και λέει στον άλλο: «Προσοχή, ακούω ότι η πόλη είναι γεμάτη από Μυστικούς.» Ο άλλος κοιτάζει γύρω του, σηκώνει τους ώμους και απαντάει: «Ξέρω. Τρεις από αυτούς κάθονται στο τραπέζι μας.» Δεν είναι ιδιαίτερα αστείο, αλλά τίποτα γύρω από τους Μυστικούς δεν είναι ιδιαίτερα αστείο.

Επιστρέφω μετά από ένα μικρό διάλειμμα λόγω μετακόμισης. Αυτές οι περίοδοι αναγκαστικής παύσης έχουν δυσκολίες σε πολλά επίπεδα και σε αποσπούν από τη ρουτίνα, αλλά σου δίνουν και χρόνο να σκεφτείς. Σκέφτηκα λοιπόν ότι είναι καλή ευκαιρία να πω λίγα λόγια για τον άνθρωπο πίσω από το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ, γιατί νομίζω ότι έχει σημασία. Τα παιχνίδια δεν εμφανίζονται μαγικά από το τίποτα, αλλά φτιάχνονται από ανθρώπους με συγκεκριμένες εμπειρίες, αγάπες και εμμονές, και αυτές αφήνουν πάντα το αποτύπωμά τους στο τελικό αποτέλεσμα.

Όταν σχεδίαζα το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ, το ζάρι δεν ήταν αυτονόητο. Σκέφτηκα σοβαρά διάφορες εναλλακτικές, όπως το 1d6, το 1d10 και το 3d6 και κάθε ένα από αυτά έχει τα πλεονεκτήματά του. Τελικά κατέληξα στο d20 και υπάρχουν συγεκριμένοι λόγοι για αυτό.

Ίμερος σημαίνει πόθος, ή μάλλον την κατάσταση κατά την οποία η σκέψη μας προσκολλάται σε κάτι, το σκεφτόμαστε έντονα, γινόμαστε μανιακοί να το αποκτήσουμε, γιατί το έχουμε βάλει ως στόχο.

Συνεχίζουμε τις προσθήκες στο Τερατολόγιο με έναν νεκροζώντανο που δεν θα ήθελες να συναντήσεις ούτε στη στεριά ούτε στο νερό, μάλλον δεν θα ήθελες να χτυπήσεις με σπαθί ή δόρυ και σίγουρα δεν θέλεις να χτυπηθείς από αυτόν.

Στον Γνωστό Κόσμο, τα Ανθρωπάκια, ή Μικρούληδες, όπως τα αποκαλούν συχνά, είναι ένα Γένος που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει να σε υποτιμούν. Με ύψος γύρω στο ένα μέτρο, στρογγυλά πρόσωπα, χοντρά πέλματα σαν από σολόδερμα και πόδια καλυμμένα με σγουρές τρίχες, δεν εντυπωσιάζουν με την εμφάνισή τους.

Ο Penitent One/Μετανοών είναι ο πρωταγωνιστής των παιχνιδιών Blasphemous. Το Blasphemous και το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ είναι διαφορετικά, αλλά μοιράζονται αρκετά κοινά: σκοτεινή, βαριά ατμόσφαιρα εμπνευσμένη από τον μεσαιωνικό Χριστιανισμό, έναν κόσμο όπου η πίστη και η βία είναι αδιαχώριστες, και ήρωες που κουβαλούν βάρος που δεν τους αξίζει. Ένας χαρακτήρας σαν τον Μετανοών αισθάνεται απολύτως φυσικός στον Γνωστό Κόσμο, ειδικά στη σκιά των καθεδρικών του Βάλγκαρντ.

Κάθε συζήτηση για κανόνες σε επιτραπέζια παιχνίδια ρόλων περιφέρεται γύρω από το αν είναι ισορροπημένοι, αν είναι απλοί, αν είναι διασκεδαστικοί (fun!). Σπανιότερα, κάποιος αναρωτιέται αν οι κανόνες είναι αληθοφανείς και οι πολλοί κλείνουν γρήγορα το θέμα με άστοχες και άσχετες φράσεις όπως "αληθοφάνεια σε φανταστικό κόσμο;" ή "δεν έχει σημασία, αρκεί να είναι fun!". Κι όμως, η προσομοίωση, δηλαδή το πόσο καλά ανταποκρίνονται οι κανόνες στη λογική του κόσμου που περιγράφουν, είναι ένα από τα πιο σημαντικά κριτήρια σχεδιασμού και ένα από τα πιο παραμελημένα.

Ένα νέο ξόρκι για το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ, με τις ρίζες του βαθιά στην ελληνική λαογραφία. 

Το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ δεν είναι μόνο σπηλιές, θησαυροί και τέρατα. Είναι και πολιτική, ίντριγκα και συνωμοσίες. Οι ήρωες κινούνται σε έναν κόσμο όπου οι ισχυροί παίζουν παιχνίδια εξουσίας και οι απλοί άνθρωποι πληρώνουν το τίμημα. Για αυτό το είδος περιπέτειας, λίγες τοποθεσίες προσφέρουν τόσο πλούσιο έδαφος όσο η Μεγάλη Ηρέννια.

Συνεχίζουμε τις προσθήκες στο τερατολόγιο με ένα από τα πιο επικίνδυνα πλάσματα των σπηλαίων (και ευτυχώς ένα από τα πιο σπάνια).

Συνεχίζουμε το Χρονικό της Μεγάλης Ηρέννιας. Είχαμε αφήσει τους παίκτες στο Δόντι, τον παραθαλάσσιο πύργο του σφετεριστή Δομιτιανού, ενός πρώην πειρατή που θέλει να νομιμοποιηθεί ως άρχοντας.

Μετά τον Άραγκορν, ανυπομονούσα να μοιραστώ και έναν ήρωα από τη μυθολογία. Ποιος πιο κατάλληλος από τον πολυμήχανο βασιλιά της Ιθάκης;

Υπάρχει μια εικόνα της μαγείας που έχουμε όλοι στο μυαλό μας: ο μάγος στον πύργο του, με τα βαριά βιβλία και τα μυστικά ξόρκια που "τελειώνουν" μετά τη χρήση. Αυτή η εικόνα προέρχεται κυρίως από τα κλασικά παιχνίδια ρόλων και δεν έχει καμία σχέση με το πώς αντιλαμβάνονταν τη μαγεία οι άνθρωποι που πραγματικά την πίστευαν.

Συνεχίζουμε τα Χρονικά της Τεταρτιάδας. Από τη σκοτεινή ιστορία ενός εκδικητικού πνεύματος, μέχρι την πρώτη επίσημη συνάντηση με έναν πειρατή-άρχοντα, η ομάδα απέκτησε νέο σύντροφο, νέο όνομα και νέα προβλήματα.

Το ΑΝΔΡΑΓΑΘΗΜΑ απέκτησε επίσημη σελίδα και είναι εντυπωσιακή, κατασκευασμένη από τον θρύλο Aristsap.